zet StripSter bij je favorieten  zet StripSter bij je favorieten


 recente Blogs  vorige blog van StripSter  volgende blog van StripSter  overzicht blogs van StripSter  StripSter in Strips


 Recensie Saltooo

27 maart 2012


JE STAAT NIET ALLEEN!

Doctor, doctor, tell me what I am?
Am I one of those human beings?

(Creatures of Love, Talking Heads, 1985)

In het cartoon-boekje Geluk in Chernobyl! van de Belgische cartoonist Saltooo komen we allerlei humoristische taferelen over de meest uiteenlopende onderwerpen tegen: het vagevuur, olie en natuurampen, Barack Obama badend in de Golf van Mexico, het broeikaseffect en de visualisering van de klimaatconferentie, uitstervende soorten en een verkouden Spiderman, gevolgen van een jet-lag, schrijvers op het toilet, reïncarnatie, de vredesduif en een moderne versie van Pippi Langkous, God en hedendaagse praktische, higiënische normen, relatieproblemen van 40-plussers, macho-mentaliteit, een bekend auto-merk, Pablo Picasso en het nieuwe Mercedes-standje, vegetarisme, problemen “rond” de Belgische strijdkrachten, pedofilie en gossip, pesten en nudisten, slaap- en hoofdproblemen, Tiger Wood en naakt golfen.

Een van de belangrijkste doelstellingen van een cartoon is denk ik de vinger op de (maatschappelijke) wond leggen. Dat is namelijk haar intrinsieke waarde. Als bovendien de cartoon in kwestie aktueel, grappig, vindingrijk, scherp is..., wordt de nominale waarde erbij opgeteld. Een nobel streven want humor is een serieuze zaak.
Wat is bijvoorbeeld de gedachte achter de tekening waarin een mooie blonde jongedame "voor een nacht" iets met de Dood afspreekt? Natuurlijk mag ieder voor zichzelf uitmaken wat de Dood en het Meisje "voor een nacht" gaan doen. De Dood met een fancy rood drankje in haar rechterhand is sensueel getekend. Het meisje, op zoek naar medegevoeligheid en waarschijnlijk het slachtoffer van een "vluchtmisdrijf", weet niet wat ze zich op de hals haalt! Maar haar keuze is beperkt: In het land der halslozen is Dood koning.

Ruimtewezentjes die bijvoorbeeld het voebalstadion Camp Nou met een "gigantische luchtvaartbaan" verwarren kan over een paar jaar werkelijkheid worden. Maar waarschijnlijk zal er dan niemand meer op aarde wonen, laat staan voetballen. Of is er ergens toch een aardbewoner op een onbewoond eiland achtergebleven die tot 100 telt zodat er een "wonder" gebeurt: Een medemens ontmoeten.

Een rode draad die ik tussen de vierkante prenten van Saltooo lees, is dat er een hand naar de medemens wordt uitgestoken. De Kunstenaar laat de Lezer niet alleen. Het Medium staat tussen hen beiden: Three's a crowd. De lezen voelt geborgenheid. De hedendaagse mens in onze jachtige en kapitalistische samenleving is "al lang het noorden kwijt", net als de vredesduif die Noach lang geleden op pad stuurde... We dwalen hopeloos op zoek naar empathie, zoals het meisje die (noodgedwongen) met de Dood flirt. Dokters en kwakzalvers zijn helaas één geworden. Er heerst verwarring tussen vegetarisme en orale sex. Een golfbaan is een begeerlijk vrouwenlichaam geworden. Onschuldige grapjes over reincarnatie kunnen fatale gevolgen hebben. Het IQ van onze medemens is gelijk aan de grootte van zijn penis. We hebben hoofdpijn, lijden aan slapeloosheid en worden met nazistische (voorangs)tekens en absurde adrenaline-sporten overspoelt. Maar er is hoop. Cartoon-tekenen wordt met Saltooo een kunstvorm om het onmenselijke menselijk(er) te maken.

Een klein en kostelijk boekje die bovendien nog lekker ruikt ook! Maar ik blijf toch met een vraag zitten: Waarom zijn smurfen zo vaak het slachtoffer van cartoonisten-humor?

Santiago Martín
 vorige blog van StripSter  volgende blog van StripSter

Reageer in ons op deze blog.
Laatste Forum-reactie (# 241) van StripSter-redactie op 12 maart 2013 om 14:55:

En Esmarel Gasman zal volgende week weer ons StripSter-blog op dinsdag vol schrijven... Alvast bedankt!


© 2012
StripSter / StripSter
27 maart 2012

 http://www.stripster.eu

http://www.stripster.eu/?/scripts/blogs_pagina.php?id=452&titel=blog StripSter: Recensie Saltooo